دکتر مجید اثنی عشری

میتونم بگم فوق العاده هستند،بسیار با اخلاق و حوصله و دلسوز و کار درست هستند

من خودم دیابت و فشار خون دارم، سالها با قرص کنترل میکردم ولی آخرش قلبم ضعیف شد. اکو نشون داد که کسر جهشی قلبم رفته پایین ۳۰ درصد، یعنی نارسایی قلبی. دکتر قلب قبلی گفت فقط قرص و دیورتیک. ولی من خوب نمیشدم، هر هفته ورم میکردم. یکی از دوستان که سکته کرده بود، گفت برو پیش دکتر مجید اثنی عشری، شاید نظری دیگه داره. رفتم شیراز. ایشون کلی از من معاینه و آزمایش گرفتن. گفت مشکل اصلی تو فقط قلب نیست، یه گرفتگی در رگ کاروتید گردنت هم داری که باعث بدتر شدن نارسایی شده. اول عمل کاروتید انجام دادن، بعد سه ماه دوباره اکو گرفتن، کسر جهشی قلبم رفته بود بالا ۴۵ درصد. الان با داروهای کمتر، خیلی بهترم. تشخیص دقیق دکتر اثنی عشری باعث شد من دو تا بیماری رو همزمان درمان کنم. ممنونم ازشون تا همیشه.

برادرم تصادف کرده بود و قفسه سینش خرد شده بود، قلبش آسیب دیده بود و خون دور قلبش جمع شده بود. اورژانس گفت باید سریع عمل بشه. جراح عمومی گفت تخصص من نیست. خدا رو شکر یه پرستار باهوش زنگ زد به دکتر مجید اثنی عشری، فوق تخصص جراحی قلب و عروق تو شیراز. دکتر تلفنی گفت سریع بیاریدش. نیم ساعت بعد تو اتاق عمل بود. هم تامپوناد قلبی رو تخلیه کرد، هم استخوان های شکسته رو ثابت کرد. عمل هشت ساعت طول کشید، ولی برادرم نجات پیدا کرد. الان دو ماهه که مرخص شده و خوب راه میره. اگه دکتر اثنی عشری نبود و اون موقع اینقدر سریع اقدام نمیکرد، برادرم رو از دست داده بودیم. نظم اورژانس مطبش هم عالی بود، هماهنگی کامل. تا عمر دارم دعاگویش هستم.

مادرم ۷۲ سالشه و دریچه آئورتش تنگی شدید داشت. هر ماه یک بار بستری میشد، نمیتونست نفس بکشه. چندتا جراح گفتن ریسک عمل باز براش بالاست. خیلی ناامید شده بودیم. یه روز تو بیمارستان قلب، یکی گفت بیایید پیش دکتر مجید اثنی عشری، شاید روش جدید داره. رفتم. ایشون گفت میتونیم بدون جراحی باز، با روش TAVI یعنی تعویض دریچه از طریق رگ پا انجام بدیم. باورمان نمیشد. عمل که انجام شد، مادرم بعد دو روز از بیمارستان مرخص شد. الان شش ماهه که بدون هیچ تنگی نفس زندگی میکنه، حتی میتونه تو خونه راه بره. دکتر اثنی عشری نه تنها جراح ماهریه، بلکه خیلی انسان دوست هم هست. هر بار میرفتیم معاینه، با حوصله جواب سوالامون رو میداد. نتیجه گرفتن از درمان که دیدم، تازه فهمیدم چقدر تصمیم درستی گرفتیم.

پسر خالم ۱۸ سالش بود و تو بدو‌بدن یهو غش کرد. همه فکر کردن قندش افتاده. دکتر اطفال گفت سوفل قلبی داره، ولی مطمئن نبود. اکو که کردن، فهمیدن یه سوراخ بین دو بطن قلب داره، بهش میگن VSD. گفتن باید جراحی بشه. خالم که تک فرزند داشت، خیلی ترسید. یکی از پزشکا گفت ببرش پیش دکتر مجید اثنی عشری در شیراز. ایشون نگاه به اکو کرد و گفت این سوراخ کوچیکه، نیازی به جراحی باز نیست، با روش کاتتر و آمپلاتزر میتونم ببندمش. یه روز تو بیمارستان، بدون برش و بخیه، سوراخ رو بست. پسر خالم فرداش مرخص شد. الان دو ساله که مثل همه بچه‌ها فوتبال بازی میکنه و دوچرخه سواری. آرامشی که دکتر اثنی عشری به خالم داد و توضیح کاملی که از روند درمان داد، هیچوقت فراموش نمیشه. خدا خیرش بده.

خودم ۵۰ سالمه و یه روز صبح که از خواب بیدار شدم، انگار یه فیل رو قفسه سینم نشسته بود. رفتم اورژانس، گفتن سکته کردی. سریع آنژیو کردن و دو تا استنت زدن، ولی بهم گفتن یه رگ دیگه هم درگیره که برای استنت مناسب نیست و باید عمل باز کنی. خیلی ترس داشتم. یکی از پرستارا گفت برو پیش دکتر مجید اثنی عشری، فوق تخصص جراحی قلب و عروق تو شیراز. رفتم. ایشون با دقت آنژیو و اکو قلبم رو بررسی کردن. گفت نگران نباش، اون رگ رو خودم عمل میکنم و بهتر از استنت میشه. روز عمل، هشت ساعت تو اتاق بود، ولی الحمدلله عالی شد. الان دو ساله که دارم زندگی عادی میکنم، حتی ورزش سبکم دارم. اگه دکتر اثنی عشری نبود، من تا آخر عمر با ترس زندگی میکردم. تشخیص دقیق و جراحی ماهرانه شون واقعاً دوباره بهم زندگی داد.

هیچ علامتی نداشتم. فقط برای چکاپ کلی سونوگرافی شکم داده بودم، که رادیولوژیست گفت یک آنوریسم ۵.۵ سانتی‌متری در آئورت شکمی داری. ترسیدم مثل بمب ساعتی. دو فوق تخصص عروق دیگر نظر متفاوت داشتند: یکی گفت استنت بگذار، دیگری گفت جراحی باز کن. دکتر اثنی عشری بعد از سی تی آنژیوگرافی دقیق، نشست و بیست دقیقه برای من و همسرم توضیح داد. گفت: «گردن آنوریسم کوتاه است و استنت احتمال اندولیک دارد. اما جراحی باز هم برای تو با سابقه چاقی و سیگار خطرناک‌تر از حد معمول است.» در نهایت یک راه سوم پیشنهاد داد: جراحی به روش هیبرید، یعنی استنت با کمی جراحی باز کوچک برای محکم کردن گردن. عمل شش ساعت طول کشید، یک هفته آی‌سی‌یو، دو هفته بیمارستان. ولی ارزشش را داشت. الان دو سال بعد، آنوریسم کاملاً محو شده و رگ مصنوعی سالم کار می‌کند. دکتر مجید بعد از عمل هفته‌ای دوبار به بالینم می‌آمد. واقعاً احساس کردم یک پزشک واقعی دیدم. اگر کسی تشخیص آنوریسم دارد، توصیه می‌کنم حتماً نظر ایشان را از طریق سایت دکتر فوری بپرسد.

نیمه شب بود، ناگهان دست راستم بی‌حس شد، سرد شد و نتوانستم حتی لیوان آب را بردارم. همسرم سریع به اورژانس برد. پزشک کشیک گفت شاید سکته قلبی یا مغزی. ولی دکتر اثنی عشری که بعد از سی تی آنژیوگرافی بالای سرم آمد، در کمال آرامش گفت: «یک لخته از قلب آمده و نشسته در شریان بازویی. باید ظرف شش ساعت عمل کنیم وگرنه دست قطع می‌شود.» ما شوکه شده بودیم. ایشان در سه بامداد وارد اتاق عمل شدند، با روش آمبولکتومی با کاتتر بالون فوگرتی، بدون برش بزرگ، فقط دو سوراخ روی بازو. لخته درآورده شد. فردای آن عمل، نبض دستم برگشت و توانستم انگشتانم را حرکت بدهم. یک هفته بعد با دست راستم غذا می‌خوردم. از بیمارستان که مرخص شدم، خود دکتر مجید آمد نسخه وارفارین را تنظیم کرد و گفت تا آخر عمر باید مصرف کنی. اما دستم ماند. خدا را شکر. نوبت اولیه را از طریق دکتر فوری گرفتم، اما آن شب اورژانسی بود و سریع پذیرش شد. مطمئنم اگر ایشان نبودند یا هر جراح عروق دیگری، شاید دستم از دست رفته بود.

این یک بیماری نادر است. بعد از یک جراحی طولانی بر روی تیروئید، دچار لخته در ورید بزرگ قفسه سینه شدم. صورتم ورم می‌کرد، دست راستم کبود و متورم، و وقتی خم می‌شدم سرم گیج می‌رفت. همه علائم را داشتم ولی چهار ماه از پزشکی به پزشکی می‌رفتم، کسی تشخیص نداد. تا اینکه یک متخصص داخلی گفت برو فوق تخصص عروق. دکتر اثنی عشری نگاه که کرد، گفت «بیماری تو واضح است». سونوگرافی داپلر و بلافاصله سی‌تی آنژیوگرافی. لخته تقریباً کامل ورید اجوف فوقانی را گرفته بود. خیلی از جراحان جراحی باز خطرناک با استرنوتومی پیشنهاد می‌دادند. اما ایشان با روش اندوواسکولار، از طریق ورید بازو، لخته را ترومبولیز کرد و سپس استنت گذاشت. عمل حدود دو ساعت طول کشید. روز بعد ورم صورت و دستم ۸۰ درصد افتاد. الان شش ماه بعد، بدون هیچ علامتی زندگی عادی دارم. انصافاً اگر ایشان نبودند، احتمالاً ناتوانی مزمن یا عوارض ریوی پیدا می‌کردم. فوق تخصص عروق بودن واقعاً در چنین مواردی تفاوت مرگ و زندگی است.

به مدت چهار سال، بعد از هر صد متر راه رفتن، هر دو ساق پام چنان درد می‌گرفت که مجبور می‌شدم بایستم. باورم نمی‌شد به خاطر رگ‌ها باشد. سه نفر گفتند کمرت مشکل دارد. دکتر اثنی عشری در اولین ویزیت با داپلر رنگی نشان داد هر دو شریان سطحی رانم تنگی بیش از ۸۰ درصد دارند. گفت: «راه رفتنت را اگر ادامه بدهی، زخم باز می‌شود و پا را خطر قطع می‌کند.» اما چه کرد؟ در یک جلسه آنژیوپلاستی هر دو پا، دو عدد استنت. با بیحسی نخاعی و بی‌هوشی خفیف. فردای عمل توانستم تا انتهای راهرو بیمارستان بدون درد راه بروم. یک هفته بعد ۵۰۰ متر بدون توقف. الان یک سال است، هر روز صبح یک کیلومتر پیاده‌روی می‌کنم. راستش توقع نداشتم در این سن و سال یک‌دفعه زندگی دوباره به من برگردد. نوبت را هم دخترم از طریق دکتر فوری گرفت. برای ما که اینترنت بلد نیستیم، همین که دخترم دو دقیقه وقت گذاشت عالی بود.

سه بارداری پشت سر هم، بعد از آخرین بارداری پاهایم مثل نقشه توپوگرافی پر از واریس شد. هر عصر پاها خسته، سنگین، خارش داشت و گاهی شب گرفتگی می‌کرد. یک جراح عمومی به من گفت اسکلروتراپی انجام دهد، ولی دکتر اثنی عشری بعد از سونوگرافی داپلر گفت واریس شما از نوع اینکامپتانس دریچه سافن داخلی است و فوم به تنهایی عود می‌کند. بهترین گزینه لیزر درون رگی (EVLT) بود. راستش از لیزر می‌ترسیدم. ایشان با حوصله کامل توضیح داد که فقط یک سوراخ کوچک زیر زانو، بدون بستری، و می‌توانم فردای آن روز سر کار بروم. دقیقاً همین شد. عمل چهل دقیقه طول کشید، سرپایی. از روز دوم، واریس‌های بزرگ جمع شدند و درد سنگینی پا از بین رفت. سه ماه بعد برای کنترل رفتیم، رگ‌ها کاملاً بسته شده بودند. هزینه هم نسبت به دو جای دیگر که استعلام گرفته بودم منطقی‌تر بود. ممنون از دقت و مهارتشان.

یک سال زخم کف پای چپم خوب نمی‌شد. پنج پزشک مختلف، پمادهای گوناگون، حتی طب سنتی. هیچکدام فایده نداشت. هر روز زخم عمیق‌تر می‌شد و بوی بدی گرفته بود. آخرش یک پزشک عمومی گفت باید حتماً جراح عروق ببینید. نوبت دکتر اثنی عشری را از سایت دکتر فوری گرفتم، خیلی راحت. در ویزیت، اول معاینه مفصل نبض‌ها، بعد خودشان با دستگاه کوچک سونوگرافی دقیقاً نشانم دادند کجای ران شریان اصلی بسته شده. گفتند: «پای تو گرسنه است، اکسیژن به زخم نمی‌رسد. هیچ پمادی در دنیا بدون باز کردن رگ، این زخم را خوب نمی‌کند.» برایم آنژیوپلاستی با استنت انجام دادند. عمل حدود یک ساعت طول کشید، فقط بیحسی موضعی. روز بعد نبض پشت پام برگشت، بعد از دو هفته زخم تازه شروع به بسته شدن کرد. امروز شش ماه می‌گذرد، زخم کاملاً بسته شده، با کفش راحت راه می‌روم. خیلی از پزشکان می‌گفتند قطع پا، اما ایشان ناجی من بودند.