دکتر محمودرضا پولادی

من برای یک بحران روانی موقتی و احساس بی‌ثباتی به دکتر پولادی مراجعه کردم. چیزی که در ملاقات اولیه قابل‌توجه بود، نظم و ساختارِ ویزیت بود؛ ایشان مسائل را دسته‌بندی کردند، اولویت‌ها را مشخص نمودند و برنامهٔ کوتاه‌مدت و بلندمدتی ارائه دادند. در طول چند ماه پیگیری، هم دارودرمانی و هم تمرینات رفتاری داشتیم و هر بار که سوال یا نگرانی‌ای داشتم، دکتر با حوصله پاسخ می‌دادند. این پیگیری منظم و نظم در برنامه‌ریزی، باعث شد من نه‌تنها به وضعیت قبلی برگردم، بلکه ابزارهایی برای مقابلهٔ بهتر با چالش‌های آینده بیاموزم. برای هر کسی که دنبال ترکیبِ علم و رفتار انسانی در درمان روانی است، تجربهٔ مرا مثبت توصیف می‌کنم.

وسواس من سال‌ها کیفیت زندگی‌ام را تحت‌تأثیر قرار داده بود؛ کارهای روزانه‌ام ساعت‌ها طول می‌کشید و خستگی زیادی داشتم. دکتر پولادی بعد از ارزیابی دقیق، جلسات درمان شناختی-رفتاری (CBT) را همراه با دارودرمانی پیشنهاد دادند. از همان جلسات اول، روش‌های عملی برای مدیریت فکر مزاحم و رفتارهای اجباری را یاد گرفتم؛ تمرین‌هایی که باید روزانه تکرار می‌کردم و دکتر مدام پیشرفتم را بررسی می‌کرد. روند درمان طول کشید اما تغییرات ملموس بود: زمانِ صرف‌شده برای رفتارهای وسواسی کمتر شد و احساس آزادی بیشتری پیدا کردم. مهم‌ترین نکته این بود که دکتر همیشه با دقت مرا همراهی می‌کرد و نه سرزنش می‌کرد و نه عجله‌ای داشت؛ همین رویکرد توانمند‌کننده کمک کرد که درمان ادامه یابد.

من برای ترک مصرف مواد مخدر مراجعه کردم؛ تجربهٔ قبلی مرا از مراجعه مأیوس کرده بود چون راهنمایی‌های قبلی سطحی و بدون برنامه بودند. دکتر پولادی ابتدا یک ارزیابی جامع انجام داد و سپس یک برنامهٔ مرحله‌ای شامل حمایت‌های روانی، تعدیل دارویی و ارجاع به گروه‌های حمایتی ارائه داد. چیزی که برایم موثر بود، تاکید بر بازتوانی رفتارها و آموزش مهارت‌های مقابله‌ای بود؛ نه فقط قطع مصرف کوتاه‌مدت. در کنار آن، پیگیری منظم و برخورد بدون قضاوتِ دکتر باعث شد احساس امنیتم برای ادامهٔ مسیر بیشتر شود. بعد از چند ماه، نه تنها توانستم مصرف را قطع کنم، بلکه یاد گرفتم چگونه در برابر وسوسه‌ها مقاومت کنم و زندگی روزمره‌ام را بازسازی کنم.

خواهرم مبتلا به اختلال دوقطبی است و سال‌ها نوسانات خلقی شدید داشت که زندگی روزمره را مختل کرده بود. از زمانی که تحت نظر دکتر پولادی آمد، ترکیبی از درمان دارویی منظم و آموزش خانواده شروع شد. دکتر با دقت وضعیت خلقی و الگوهای خواب را بررسی کرد و داروها را به‌گونه‌ای تنظیم نمود که ثبات بیشتری ایجاد شود. علاوه بر دارو، جلسات آموزشی برای ما به‌عنوان خانواده برگزار شد تا بدانیم چه علائم هشداری را بگیریم و چگونه واکنش مناسبی نشان دهیم. این همراهیِ تیمی باعث شد شرایط خواهرم پایدارتر شود و کمتر نیاز به بستری اورژانسی داشته باشیم. برخورد محترمانه و پیگیری مستمر دکتر از نظر ما بسیار ارزشمند بود.

من تجربهٔ حملات پانیک داشتم؛ زمانی که نفس کم می‌آوردم و فکر می‌کردم دارم می‌میرم. این تجربه برایم وحشتناک بود و در پی آن از خروج از خانه می‌ترسیدم. دکتر پولادی در اولین جلسه با آرامشی مثال‌زدنی توضیح داد که پانیک چیست و چه اتفاقاتی در بدن می‌افتد. سپس یک برنامهٔ فوری برای کنترل حملات با ترکیبی از داروهای کوتاه‌مدت و تکنیک‌های تنفسی و رفتاری ارائه دادند. نکتهٔ مهم این بود که ایشان فقط دارو نداد؛ به من آموزش داد چگونه در لحظهٔ حمله واکنش نشان دهم و چه تمریناتی را روزانه انجام دهم تا شدت حملات کاهش یابد. تدریجی که می‌گذشت، حملات کمتر و کم‌اهمیت‌تر شدند و ترسِ ترک خانه خودش به مرور فروکش کرد. امروز با ابزارهایی که یاد گرفته‌ام، بهتر می‌توانم حملات را مدیریت کنم و این به من استقلال بیشتری داده است.

من سال‌ها با حسِ غم و کاهش اشتیاق نسبت به زندگی دست‌وپنجه نرم می‌کردم؛ داروهای مختلفی را امتحان کرده بودم اما یا عوارض جانبی اذیتم می‌کرد یا تاثیری ماندگار نداشت. وقتی به مطب دکتر پولادی مراجعه کردم، اولین چیزی که برایم قابل‌توجه بود زمان کافی‌ای بود که برای شرح‌حال گذاشتند. نه این‌که فقط سوالات کلی بپرسند، بلکه دربارهٔ الگوهای خواب، کار، روابط بین‌فردی و حتی خاطرات مهم زندگی پرسیدند. چیزهایی که قبلاً برای هیچ‌کس مهم به نظر نرسیده بود. بعد از بررسی دقیق، یک برنامهٔ ترکیبی از دارو و جلسات روان‌درمانی پیشنهاد شد؛ دارویی که به‌تدریج دوز آن تنظیم شد تا عوارض کاهش یابد. چیزی که برای من تعیین‌کننده بود، پیگیری مرتب و توضیحات ساده و قابل‌فهم ایشان دربارهٔ اینکه چه انتظاری از داروها و درمان داشته باشم. بعد از چند ماه، سطح انرژی‌ام بهتر شد و حس می‌کنم دوباره می‌توانم از زندگی لذت ببرم. رفتار مهربان و صبور دکتر هم به من کمک کرد که درمان را ادامه دهم. نوبت‌گیری از طریق «دکتر فوری» هم روند را ساده کرده بود.